Αυτό το επεισόδιο είναι ένας αποχαιρετισμός.

Το τελευταίο επεισόδιο αυτού του podcast.

Όχι ως τέλος, αλλά ως κλείσιμο ενός κύκλου που μας έφερε πιο κοντά απ’ όσο ίσως και εγω ο ίδιος πίστευα στην αρχή. Μέσα από σκέψεις, εμπειρίες και αληθινές στιγμές, αυτό το podcast υπήρξε ένας χώρος συνάντησης, ανθρώπινος, ειλικρινής, χωρίς φίλτρα.

Σε αυτό το τελευταίο επεισόδιο λέμε ένα «ευχαριστώ» και ένα «εις το επανιδείν».

Για όσα ειπώθηκαν, για όσα ακούστηκαν, και για όσα έμειναν να αιωρούνται ανάμεσα στις λέξεις, για όσα ..έρθουν.

Σας ευχαριστούμε από καρδιάς

Ο κατά κόσμον Δημήτρης Καγιαμπάκης ή όπως οι περισσότεροι τον γνωρίζουμε Μήτσος Καγιαμπής, γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αβδού. Στις αρχές της δεκαετίας του 70 ήρθε στο Ηράκλειο. Ξεκίνησε να εργάζεται σε ένα ρακάδικο αλλά και ως οικοδόμος ενώ παράλληλα φοιτά στο νυχτερινό γυμνάσιο. 

Από παιδί όπως δηλώνει, τον συγκινούσε η αγάπη για το δίκιο και έτσι ο Καγιαμπής οργανώνεται στην ΚΝΕ στα τέλη του 1974 και εν συνεχεία στο ΚΚΕ, μέλος του οποίου παραμένει μέχρι και σήμερα.

Η αφορμή για τη σημερινή μας συνέντευξη με τον Μήτσο, δεν είναι άλλη από το κλείσιμο του εμβληματικού καφενέ και χαρακτηριστικό στέκι της πόλης του Ηρακλείου μετά από 24 χρόνια λειτουργίας. Ένα λουκέτο που μπαίνει στις 28 Φεβρουαρίου ως αποτέλεσμα του υπερτουρισμού , καθώς στο κτήριο θα γίνει μια σύγχρονη ξενοδοχειακή μονάδα. 

Ο Χρήστος ζούσε μια ζωή χωρίς να τον απασχολούν ιδιαίτερα οι διατροφικές του συνήθειες, ενώ το κάπνισμα το ξενύχτι και το αλκοόλ αποτελούσαν συχνή διέξοδο από τη καθημερινή ρουτίνα. Όλα αυτά μέχρι το 2009 όπου και πήρε την σοφότερη απόφαση που έχει πάρει για τον εαυτό του και την υγεία του, να ασχοληθεί με τον αθλητισμό και να μας δείξει ιδίοις όμμασι πως ότι και αν θελήσει ο άνθρωπος μπορεί να το πετύχει αρκεί να το πιστέψει.

Από τότε μέχρι και σήμερα βιώνει το μεγάλο του πάθος που σχετίζεται με τον αθλητισμό όντας Μαραθωνοδρόμος συμμετέχοντας σε εγχώριους και διεθνείς αγώνες με στόχο την αυτοβελτίωση και όχι τον ανταγωνισμό ενώ είναι ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου Δρομέων Υγείας Ηρακλείου. Έχει τερματίσει 23 φορές τη μαραθώνια προσπάθεια με καλύτερη επίδοση το 2:49:09 ενώ στην απόσταση του Ημιμαραθωνίου έχει καλύτερο χρόνο το 1:21:28

Επαγγελματικά, επί 25 χρόνια ασχολήθηκε με το μάχιμο πολιτικό ρεπορτάζ σε τηλεόραση, εφημερίδα, ραδιόφωνο και ηλεκτρονικό τύπο ενώ απο τoν Ιούνιο του 2019 συνεργάζεται ραδιοφωνικά με τον Politica 89.8 με καθημερινή πολιτική εκπομπή ενώ αρθρογραφει για το ειδησεογραφικό site www.politica.gr και το δρομικό site www.runbeat.gr έχωντας πραγματοποιήσει τη μοναδική συνέντευξη του Eliud Kipchoge στην Ελλάδα.

Η Δάφνη Μανουσογιάννη γεννήθηκε στο Ρέθυμνο και είναι 32 ετών αν και δηλώνει 25. Ως αιώνια φοιτήτρια βρίσκεται στο 10ο έτος της αρχιτεκτονικής. 

Ξεκίνησε να ασχολείται με το stand up comedy το 2019, γιατί ήθελε να κάνει το πάθος της για την πολυλογία, επάγγελμα. Στον ελεύθερο της χρόνο της, της αρέσει να αγχώνεται για το αν έκλεισε το μάτι της κουζίνας (έχει να μαγειρέψει 2 εβδομάδες), και για το αν ο πονοκέφαλος που έχει από το πρωί, είναι απλός πονοκέφαλος ή παθαίνει εγκεφαλικό. (τελικά ήταν μάτι). 

Το μεγαλύτερο της φλεξ , είναι ότι ξέρει απέξω όλη την ταινία "Το κλάμα βγήκε από το παράδεισο" των Ρέππα-Παπαθανασίου και μπορεί να την απαγγείλει on demand. Είναι πολύ καλή στο να βρίσκει πάρκινγκ στο κέντρο της Αθήνας, και πολύ κακή στο να γράφει βιογραφικά. (Υποσημείωση: 2 μέρες μετά από αυτή την δήλωση, της αφαιρέθηκαν οι πινακίδες για παράνομο παρκάρισμα)

Ο Στέφανος Λαυρενίδης γεννήθηκε στο Ηρακλειο το 1982, όπου και μεγάλωσε. 

Η αγάπη του για τη μαγειρική ξεκίνησε από μικρή ηλικία όταν 16 ετών έψαχνε τα μελλοντικά του βήματα και αμφιταλαντευόταν όπως μας λέει μεταξύ της αρχιτεκτονικής και της μαγειρικής, πράγματα άσχετα μεταξύ τους.

Τελικά επέλεξε τη μαγειρική με αφορμή ένα βιβλίο του Anthony Bourdain , Chef - ταξιδιώτη , όπου και αποτελεί πρότυπο για αυτόν.

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στην Ανωτέρα σχολή τουριστικών επαγγελμάτων ακολούθησε μια αξιοζήλευτη καριέρα στο χώρο.

Το DAIΟS Cove, το FAT DUCK LONDON με τα 3 αστέρια Michelin και 3 φορές No 1 εστιατόριο παγκοσμίως, το LAUSANNE PALACE στην Ελβετία με το 1 αστέρι Michelin και το KADEAU στην Δανία με τα 2 αστέρια Michelin και Νο 16 εστιατόριο στη παγκόσμια κατάταξη είναι μερικά από τα μέρη όπου έχει εργαστει και εκπαιδευτεί παράλληλα. 

Τον Μαρτιο του 2019 και λίγο πριν την έλευση της COVID19, θα πάρει τη μεγαλύτερη απόφαση της επαγγελματικής του καριέρας και θα ανοίξει ένα από τα καλύτερα εστιατόρια της πόλης του Ηρακλείου , το Απύρι.

Με αφορμή την επιλογή του Ηρακλειου από την UNESCO ως Παγκόσμιο γαστρονομικό προορισμό, ο Στέφανος λειτουργεί σήμερα ως σύμβουλος στην ομάδα όπου έχει συσταθεί από τον Δημο Ηρακλειου με σκοπό την υλοποίηση του πρότζεκτ. 

Ο Στέλιος Πετράκης γεννήθηκε το 1975 στην Αθήνα, και μέχρι την ηλικία των 18 ετών έζησε στη Σητεία.

Αποτελεί έναν από τους κυριότερους εκφραστές και ανανεωτές της παραδοσιακής μουσικής, απαριθμώντας εννιά προσωπικούς δίσκους και πολλές διεθνείς διακρίσεις. Με το σχήμα του “Stelios Petrakis quartet” ταξιδεύει την κρητική μουσική στα πέρατα του κόσμου.Από την Ινδία και τη Μαλαισία μέχρι το Theatre de La Ville στο Παρίσι και το Carnegie Hall στη Νέα Υόρκη, και σχεδόν παντού ενδιάμεσα, ανοίγοιντάς την σε ολοένα και μεγαλύτερα ακροατήρια.

Κορυφαίες στιγμές στη μουσική του πορεία είναι η αναρρίχηση στην κορυφή #Νο1 για το cd «Σπονδή» στα WorldMusic Charts Europe (Ιουλιος 2022), η ανακήρυξη του cd “L’ Art de la Lyra” ως το κορυφαίο της χρονιάς 2016 στη Γαλλική ραδιοφωνία, καθώς και οι sold out εμφανίσεις του στο Theatrede la Ville (Παρίσι) και το Carnegie hall (Νέα Υόρκη).

Στον κινηματογράφο, πρόσφατα συμμετείχε εκτενώς στις ηχογραφήσεις της ταινίας «Γάμος αλά Ελληνικά 3» της Nia Vardalos σε μουσική της Stephanie Economou, στην ταινία «Killer Heat» του Philippe Lacôte σε μουσική του Joseph Shirley, ενώ το ντοκιμαντέρ «Θάλαττα» του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης που αφορά την υπεραλίευση στο Αιγαίο, έχει επενδυθεί αποκλειστικά με δική του μουσική.

Διατηρεί εργαστήρι κατασκευής μουσικών οργάνων ενώ δημιουργίες του εκτίθενται σε μουσεία μουσικών οργάνων σε όλον τον κόσμο, όπως στην «Πόλη της Μουσικής» στο Παρίσι, σε Ιαπωνία και Πολωνία. Διάσημοι μουσικοί από όλον τον κόσμο χρησιμοποιούν δικά του όργανα, όπως οι Ross Daly, Efren Lopez, Kelly Thoma, Les Claypool, Sean Lennon, Γιώργης Ξυλούρης.

Η Λίλα Τζαμούση γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ηράκλειο

Έπειτα από μια πολύ σύντομη και εξίσου αποτυχημένη καριέρα στη λογιστική, βρήκε αυτό που έψαχνε στο μάρκετινγκ.

Tα τελευταία 4 χρόνια, διαχειρίζεται και το παιδί και side hustle της, το Thread Jar: ένα μικροσκοπικό brand σύγχρονου εικαστικού κεντήματος, που με βάση τις παραδοσιακές βελονιές των γιαγιάδων, δημιουργεί σύγχρονα σχέδια, με μηνύματα που στρέφονται γύρω από την ισότητα, τη γυναικεία ενδυνάμωση, την αυτοφροντίδα, τον φεμινισμό, τις γάτες, τη φύση και το καλοκαίρι.

Πριν από λίγους μήνες έκανε το μεγάλο βήμα να αφήσει την πρωινή της δουλειά και να ανοίξει το δικό της στούντιο στο κέντρο του Ηρακλείου για να διαδώσει αυτήν την τόσο χαλαρωτική δραστηριότητα. Στο Thread Jar Stuδio παραδίδει μαθήματα κεντήματος, ενώ στον ίδιο χώρο θα βρεις και έτοιμα κεντήματα για διακόσμηση, αλλά και κιτ κεντήματος, αν θέλεις να δοκιμάσεις να κεντήσεις στον δικό σου χρόνο. Στόχος της είναι η τέχνη αυτή να κατακτήσει τον κόσμο, μια βελονιά τη φορά.

Η Ελευθερία Ιατράκη είναι συνιδρύτρια και συνδιαχειρίστρια της Θάλασσας Αλληλεγγύης η οποία μαζί με τον Μιχάλη Φωτιάδη υλοποίησαν μια ιδέα που προήλθε από την προσωπική τους δράση και ενασχόληση με το πεδίο του προσφυγικού στη χώρα.

Η Θάλασσα Αλληλεγγύης αναπτύσσει από τον Οκτώβριο του 2019 στο Ηράκλειο Κρήτης, δράσεις αρωγής, πληροφόρησης και μάθησης για την δημιουργική ένταξη στη Ελληνική κοινωνική και εργασιακή πραγματικότητα ντόπιων, προσφύγων και μεταναστών.

Στο κοινωνικό εργαστήρι παραδίδονται μαθήματα βασικών δεξιοτήτων (Ραπτικής, Η/Υ, Ελληνικής και Αγγλικής γλώσσας) που βοηθούν στην εξέλιξη των συμμετεχόντων στην καθημερινότητα τους, στον εργασιακό χώρο και στην κοινωνικοποίηση τους. Τα μαθήματα πραγματοποιούνται δωρεάν, από εθελόντριες/-ντές και στηρίζονται σε δράσεις αλληλεγγύης.

Ο Φίλιππος Μαράκης είναι υποβρύχιος φωτογράφος καθώς και ο εμπνευστής και δημιουργός του Face The Art Podcast. Ως φωτογράφος και φιλότεχνος, λατρεύει να συζητάει και να ανταλλάσσει απόψεις για κάθε μορφή τέχνης με άλλους καλλιτέχνες. Μας μιλάει για την πορεία του τόσο στην υποβρύχια φωτογραφία όσο και στη φωτογραφία γενικότερα, καθώς και για το πως γεννήθηκε η ιδέα του Face The Art podcast.

Ο Νικολής Αβραμάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1984.

Σπούδασε οικονομικά και είναι απόφοιτος της Ανωτέρας Σχολής Δραματικής Τέχνης «Πρώτη Πράξη» του Τάσου Χαλκιά.

Τα τελευταία χρόνια ζει κι εργάζεται μεταξύ Κρήτης και Αθήνας, ως ηθοποιός αλλά και ως σκηνοθέτης στο θέατρο, τον κινηματογράφο ακόμα και στην όπερα! Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια  υποκριτικής και σκηνοθεσίας και πλέον παραδίδει και ο ίδιος θεατρικά σεμινάρια σε ενήλικες, δημιουργεί θεατρικά εργαστήρια και διδάσκει Θεατρική αγωγή σε Δημόσιους και Ιδιωτικούς φορείς.

Είναι στέλεχος της δημιουργικής ομάδας του «Λυκείου της Επιδαύρου», του παιδαγωγικού προγράμματος του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Είναι ιδρυτικό μέλος του «πολιτιστικού Camping Αστριτσίου» (που είναι μία συνάντηση φοιτητικών Θεατρικών ομάδων), καθώς και της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρίας «ΘέαΤρον».

Το τέλος της πανδημίας τον βρήκε στο Ηράκλειο να συντονίζει ξανά την θεατρική ομάδα του Ελληνικού Μεσογειακού Πανεπιστημίου ενώ παράλληλα συνεργάζεται με το Πολιτιστικό & Συνεδριακό Κέντρο Ηρακλείου στις νέες παραγωγές.

Ο Μιχάλης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη.

Το 1995 άφησε πίσω του το δημόσιο και τις όποιες αυταπάτες είχε όπως μας λέει και ξεκίνησε την αποστολή του στον ανθρωπιστικό χώρο.

Με αρχή την Αρμενία, πέρασε από λίγες εβδομάδες μέχρι αρκετά χρόνια σε πεδία μαχών, χώρες με επιδημίες, κατεστραμμένα συστήματα υγείας, ακραία φτώχεια, διαλυμένες από φυσικές καταστροφές και πολιτικές μίσους.

Στην Μοζαμβίκη, την Λιβερία, την Σιέρα Λεόνε, τις Γουινέες, την Ονδούρα, την Γουατεμάλα, το Ελ Σαλβαδόρ, την Αιθιοπία, το Κογκό, την Συρία, την Νιγηρία, το Σουδάν, την Ουκρανία, την Ουγκάντα και φυσικά στην Λωρίδα της Γάζας αλλά και σε τόσες άλλες χώρες γνωρίζοντας από κοντά τον ανθρώπινο πόνο, την αδικία αλλά και την ελπίδα.

Κάτι που έκανε και εδώ στην Ελλάδα, στα νησιά και στην ενδοχώρα, στο πεδίο του προσφυγικού αλλά και στην πόλη που ζει, το Ηράκλειο, που από το 2019 είναι συνιδρυτής και συντονιστής στην Θάλασσα Αλληλεγγύης.

Η Λούλα γεννήθηκε το 1988 και ζει στο Ηράκλειο.

Εργάζεται ως Human Resources Director στο Metaxa Hospitality Group. Έχει σπουδάσει Ψυχολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο American College της Θεσ/ν’ικης, ενώ έπειτα πραγματοποίησε το μεταπτυχιακό της στη Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού (Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών).

Με τη ζωγραφική ασχολείται από πολύ μικρή. Ο σταθερός παράγοντας σε όλες τις ακαδημαϊκές, επαγγελματικές και καλλιτεχνικές αποφάσεις και κλίσεις της ζωής της ήταν πάντα η γοητεία που της προκαλεί η παρατήρηση και η ανάλυση της ανθρώπινης «ψυχής». Η ζωγραφική αποτελεί για την ίδια ένα εργαλείο ενδοσκόπησης αλλά και έκφρασης των σκέψεων και των ψυχολογικών της καταστάσεων. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται όπως μας λεει σε ένα πειραματικό ταξίδι δοκιμής τεχνικών και χρωμάτων, αναζητώντας τους τρόπους με τους οποίους μπορεί καλύτερα να αποτυπώσει εκείνα που δεν μπορούν να ειπωθούν με λόγια, όμως υπάρχουν. Κάθε άγγιγμα του πινέλου της πάνω στον καμβά αποτελεί μια μικρή εξομολόγηση ψυχής, ή μια μικρή μαρτυρία παρατήρησης ανθρωπίνων συναισθημάτων. Σύντομα Η Λούλα θα μας παρουσιάσει την πρώτη της έκθεση με τίτλο «Thrivers» (σε ελεύθερη μετάφραση «Θριαμβευτές» ) στη Βασιλική του Αγ. Μάρκου από 17/4 εως 30/4.

Η Κική Αραμπατζή ήταν ανέκαθεν παιδί της ηλεκτρονικής μουσικής.

Στα 19 της έκανε την πρώτη της ραδιοφωνική εκπομπή στον τότε θρυλικό SAFARI FM της Θεσσαλονίκης. Εκεί έγινε η πρώτη επαφή με ένα djbooth. Κάπως έτσι ξεκίνησαν τα residencies σε καφέ και μπαρ της Θεσσαλονίκης ενώ λίγο αργότερα ήρθαν και οι guest εμφανίσεις εκτός πόλης αλλά και εκτός συνόρων!

Σήμερα είναι μέλος της Non Aesthetics, με συμμετοχές σε πολύ αξιόλογα events, με σημαντικότερη αυτή του Reworks Festival.

Η Μαρία σήμερα είναι 36 ετών και ζει μόνιμα στο Ηράκλειο μαζί με τον σύζυγο και την 5 ετών κόρη τους. 11 χρόνια πριν, διαγνώστηκε με καρκίνο και συγκεκριμένα με συνοβιακό σάρκωμα κροταφογναθικής αρθρώσεως. Από τη στιγμή της διάγνωσης αλλά και για αρκετό χρονικό διάστημα ήταν πολλά εκείνα για τα οποία έπρεπε να μείνει δυνατή και να τα καταφέρει. 

Σήμερα θα μας μιλήσει για αυτόν τον πολύ σημαντικό σταθμό στη ζωή της, για το πως κατάφερε να ανταπεξέλθει στις όποιες δυσκολίες αυτής της περιπέτειας, να βγει από όλο αυτό πιο δυνατή, να νιώσει ευγνώμων και να αναθεωρήσει πολλά, βλέποντας πλέον τη ζωή με άλλο μάτι. 

Η Πελαγία βέρα Αθηναία, βρέθηκε στην Κρήτη ως ερωτική μετανάστρια εδώ και μια δεκαπενταετία. Ο έρωτας της Γιάννης Ζ, συνοδοιπόρος και μέγας χορηγός των επιθυμιών της κατάγεται από την Κρήτη, παίζει αυτοδίδακτη κιθάρα πάνω στη φωνή της και τραγουδά κι αυτός μαζί της.

Κατα το παρελθόν έχει σημαντικές συνεργασίες, (ενδεικτικά Νότης Μαυρουδής, Βλάσσης Μπονάτσος, Σταμάτης Κραουνάκης, Παντελής Θαλασσινός) είναι κάποιοι σταθμοί της ζωής της στην Αθήνα.

Γνωρίστε μαζί μας δυο μοναδικούς μουσικούς.

H Ζωή, την επιθυμία της για ζωή την τροφοδοτεί σε μεγάλο βαθμό το να μαθαίνει καινούργια πράγματα και το να δημιουργεί και κάπως έτσι κατέληξε να δοκιμάζει συνέχεια καινούργια χόμπι και να κάνει διάφορες μετεκπαιδεύσεις.

Σταθερά στην ζωή της αποτέλεσε η αγάπη της για την ψυχοθεραπεία και την ζωγραφική.

Επί χρόνια πειραματιζόταν με υλικά, υφές και ύφος αλλά μέχρι και πρόσφατα δεν έβρισκε τι ακριβώς την εκφράζει να ζωγραφίζει.

Την έμπνευση τη βρήκε στο κομμάτι των καρτουνοχαρακτήρων όπου ζωγραφίζει ανθρωπάκια που νιώθουν και που είναι εκφραστικά όπως άλλωστε και η ίδια η Ζωή. Πλασματάκια μαζί με τους τετράποδους φίλους τους, σε στιγμές ωμής καθημερινότητας επενδυμένες με χιούμορ.

Δημιουργεί φιγούρες κατα βάση θηλυκές, με σώματα γυμνά, ποικιλόμορφα, και συνήθως απαλλαγμένα από τον σεξουαλικό μανδύα που ντύνει η κοινωνία το γυμνό κυρίως γυναικείο σώμα .

Η ιστορία που θα μας διηγηθεί η Αναστασία, ξεκινάει το 2000 καθώς μαθαίνει ότι ο γιος της έχει εμπλακεί στη μάστιγα των ναρκωτικών. Μας αναλύει πως βίωσε παράλληλα με τον γιο της όλη του την προσπάθεια απεξάρτησης μέσω του ΚΕΘΕΑ και του συλλόγου οικογένειας για μια περίοδο τεσσάρων ετών. 

Η Άλεξ Ξενάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ηράκλειο. Από τη παιδική της ηλικία έχει ασχοληθεί με διάφορες τέχνες όπως ζωγραφική, μουσική, θεατρικό παιχνίδι , ωστόσο αυτό που την κέρδισε ήταν η φωτογραφία και η κεραμική. Αγαπάει κάθε μορφής τέχνης και της αρέσει να συζητάει και να ανταλλάσσει απόψεις με άλλους καλλιτέχνες. Όντας άνθρωπος χαμηλών τόνων, της αρέσει να βρίσκεται στο παρασκήνιο παρά στο προσκήνιο. Ελάτε να σας γνωρίσω την Άλεξ.

Η Katty Western είναι μουσικός δρόμου και μας ανοίγει την 3η σεζόν του Face The Art Podcast .

Είναι 25 ετών και κατάγεται από την Λευκορωσία. Αυτό που την τράβηξε σε όλο αυτό είναι ένας συνδυασμός του τρόπου ζωής που της αρέσει να κάνει, η αγάπη της για τα ταξίδια και το πάθος της για τη μουσική. 

Έχει εμφανιστεί σε διάφορες χώρες του κόσμου όπως η Ισπανία, η Πολωνία, η Γαλλία, η Πορτογαλία, η Ουγγαρία, η Τσεχία και εσχάτως η Ελλάδα.

Ακούστε τι έχει να μας πει για τις καθημερινές "περιπέτειες" της και την αγάπη της για τη μουσική

Τον Στέλιο όταν τον ρωτάνε τι δηλώνει, απαντάει «δεν ξέρω».

Η φωτογραφία απασχόλησε τη ζωή του για πάνω από 10 χρόνια. Έχει δουλέψει κυρίως πορτρέτα και θεατρικές παραστάσεις, ενώ κατάφερε όπως μας λέει και δημιούργησε και μια έκθεση. Επιπροσθέτως βοήθησε στη διοργάνωση του φωτογραφικού διαγωνισμού Pixathlon. Τότε έλεγε “είμαι φωτογράφος”.

Από το 2020 ξεκίνησε να κάνει αυτό που ακολουθεί μέχρι σήμερα. Να φτιάχνει εκπληκτικές δημιουργίες από δέρμα, αποκλειστικά με τα χέρια του.  Αν τον ρωτήσεις μέχρι πότε, και πάλι “δεν ξέρω” θα σου απαντήσει.